Tyfu bwyd, hel fy nhamaid, a'r byd o nghwmpas i, 700 troedfedd uwchben lefel y môr.

13.6.15

Dim Clem

Mae rhai pethau'n llwyddo yn yr ardd gefn acw trwy mwy o ffliwc na dim byd arall.

Mi fuon ni'n tocio'r Clematis montana ar ôl blodeuo bob blwyddyn yn gynnar yn yr haf. Ar y cychwyn, tocio'n arw gan adael dim ond troedfedd o fonyn; wedyn ychydig llai egar, ond yn dal i dynnu llwyth o'r tyfiant.

Ond llynedd ddaru ni ddim tocio o gwbl. Eleni mae'r planhigyn yn wych!


Marjorie ydi enw hon. Mae cannoedd o flodau bach ar ei hyd hi, o waelod y planhigyn i ben y pergola; bob un efo petalau hardd sy'n atgoffa rhywun o fferins ceiniog rhiwbob-a-chwstard ers talwm.


Clematis viticella 'Madame Jules Correvon' ydi'r llall sydd yma. Mae hon yn blodeuo'n hwyrach ar dyfiant newydd, ac yn medru tyfu ar dalcen y cwt sy'n wynebu'r gogledd. Blodau bychain eto, fel Marjorie, y tro hwn yn goch dwfn fel gwin.

Am ryw reswm, does gen i ddim lluniau ohoni. Mi gymraf rai eleni.

Mae angen tocio'r ddwy yma'n wahanol iawn i'w gilydd. Bydd yn rhaid i mi ddysgu sut i wneud yn iawn rhyw ddydd, yn hytrach na dibynnu ar lwc mul i gael sioe ragorol o flodau.



No comments:

Post a Comment

Diolch am eich sylwadau